A España de Cine de barrio

Hai unha España que nutre a audiencia de Cine de barrio os sábados pola tarde, ou que ten a ben xuntarse para velos touros que seguen a proxectar unha imaxe anacrónica dun país que, nunha boa parte, está ancorado na vivencia da barbarie como un feito tradicional.

O acceso na etapa infanto-xuvenil a unha pornografía que as máis das veces converte o sexo en escenas de violación, falócratas, donde a muller é un puro obxecto para dar pracer sufrindo está a malformar e perverter dun xeito preocupante aos nosos fillos. Un proceso aínda máis grave tendo en conta que a educación sexual ben orientada desde os mestres nas aulas está en claro retroceso cando non desaparecida.

Logo está a outra pornografía, mal chamado erotismo, filla da época do destape, que agromou trala morte do ditador para satisfacer a fame atrasada dunha sociedade que asomaba a cabeza despois da longa noite de pedra. E esta unha pornografía mental, non menos donosa que a explícita “hardcore”, que aglutina unha serie de valores fillos dos que, en gran parte, son responsables do trato vexatorio que a muller recibe por parte da súa parella:

–       A muller é propiedade do home

–       O home viril vai de putas

–       A muller ten que conquistar ao home a diario

–       A muller ten que satisfacer sempre o desexo carnal do home

–       O home, cansado de traballar, ten dereito a dicir non. A muller ten que estar disposta sempre a cumprir o “vínculo”.

–       Ë natural e mesmo desexable que o home ande detrás doutras mulleres e as piropee. É outra manifestación da virilidade.

–       O home que bebe cos amigos divírtese. A muller é unha fresca polo mal camiño.

–       A esposa ten de ser recatada, sumisa e ruborizarse cando se alude ao sexo, sempre con indirectas.

–       As estranxeiras, por mais que teñan unha figura escultural, son todas unhas frescas , mulleres dunha noite que devecen polos machos ibéricos. Pero, ao fin, os españois aprecian as mulleres do seu ámbito porque son súas, fieis, boas nais, traballadoras e leais, aínda que sexan menos agraciadas. E ademais son manexables, sinxelas e temerosas de Deus. As parellas perfectas para construír familias de ben, para toda a vida.

 

Nesas circunstancias, e diante da competencia que a priori as mulleres españolas ían tendo respecto das turistas, cumpría branquear o exercicio dentro da ética matrimonial das mulleres patrias para sufocar as ansias dos seus homes e, ao parecer, as de elas, rendidas ante os atributos masculinos. A meirande parte dos cines viviron unha época dourada gracias ao destape: Teodoro, métele mano al tesoro, No desearás a la vecina del quinto, Anacleto, enchúfamela bien(la lavadora)… As parellas mesmo xa entradas en anos revivían co afrodisíaco e logo había ruído de sables nunhas vivendas con tabiquería de papel de fumar. Algúns universitarios aloucados acudían a ver películas a un único cine de arte e ensaio que esmorecía expoñendo obras nas que os protagonistas reflexionaban, dialogaban e, sobre todo, mantiñan silencio, lentamente, mentres as butacas ían quedando baleiras, aos poucos.

Hai unha España de mulleres que tachan de feminicidas ás conxéneres que loitan pola igualdade de dereitos e polo derrubamento deses valores que as colocan como obxectos subordinados ao dominio do home. É a España representada na figura de Rocío Monasterio, que coa mesma voz engolada e impostada dos sacerdotes que mollan no padal a hostia consagrada por non mordela e caer en desgraza, quere chamar á recuperación dun maior protagonismo para a muller da peineta baixo palio, da que sufre os rigores do varón coma un cilicio celestial, da que cobra un trinta por cento menos de salario por igual traballo e cala, da que acepta que o seu corpo non lle pertence… E a voz da Colares revivida, da muller que diante do tremor pulsátil do ditador agonizante, suxeitou a pluma que asinaba os mandatos das “execucións” para manter limpa a España dos discrepantes.

 

 

image

Fotograma de “Pisito de solteras”, de Jaime de Armiñán, con el inefable José Luis López Vázquez en el papel de obseso sexual, tan enaltecido por los amantes del “género”.

Paradoxos do sistema capitalista

A perversión do Sistema Capitalista ven a fundamentarse nesa necesidade de consumo desaforado que manteña os niveis de produción sempre in crescendo, ben pola vía da cantidade ben encarecendo os prezos de venda. Unha roda implacable que provoca a depreciación acelerada de bens aínda cun ciclo de vida por diante ate extremos incomprensibles para unha categoría de cidadáns alleos ao ruxe ruxe do mercado.

A semana pasada, animado pola publicidade, acudín a unha empresa que manifesta pagar moi ben os coches usados. O probador quedou marabillado coa suavidade de marcha, a potencia e a ausencia de ruídos do meu Opel Astra, 1.6, gasolina, dezaseis válvulas, aire acondicionado, 4 airbags., servodirección, abs., cristais tintados, de vinte anos e con 280.000 kilómetros percorridos sen un só sobresalto aparte de algún pinchazo. A verdade e que o coche está moi coidado, durme en garaxe e a chapa, con pintura metalizada, está impoluta. Levei tamén o libro de mantemento. Xustamente había tres meses que lle cambiara a correa de distribución, as rodas, perfectas, a batería de 90 amperios tiña un ano, posta a punto completa antes da ITV, que pasou sen sequera un leve fallo, ademais de contar con algún extra: volante de coiro, lámpadas de 100 wts. con relés, sistema de mans ceibes instalado, tomtom… O empregado quedou de chamarme ao día seguinte co calculo do valor do coche e oferta, todo  centralizado en Madrid.

Ao día seguinte recibín a oferta: ¡20 euros!

 

  • O qué? Non era de balde a tasación.
  • Non esta a entenderme. Vinte euros e a oferta da nosa empresa polo seu coche.
  • Desculpe, é unha broma?
  • Non, é o que podemos darlle. Pense que o seu coche ten moitos anos e non é doado atopar un comprador.
  • Pero vostede xa viu que o coche está moi ben coidado. Sempre haberá un tipo de cliente que quere un coche para andar por casa coa mínima inversión. E mais neste caso, que o Opel está mesmo preparado para viaxar lonxe. Pero claro, vinte euros! So as rodas xa valen douscentos, e a batería cen. Iso sen falar dos faros, os amortiguadores, noviños tamén.
  • Nos non vivimos do despezamento. Para iso léveo a un chatarreiro.
  • Cen euros danme sen velo tan sequera! Xa os chamei.

 

Estaba tan indignado como estupefacto. Púxenme a outras cousas  nos días que seguiron ate que recibín unha chamada:

 

  • Son o comercial de “Tangamostucoche.com”. É para dicirlle que se nos entrega o Opel hoxe, pagámoslle os vinte euros de contado, sen papeis nin esperas.
  • Mire señor, teño moita xente a quen regalárllelo. Antes de vendelo por vinte euros mesmo prefiro queimalo. E faga o favor de non chamarme máis.

 

Aquel tipo e aquela empresa insultaran a miña intelixencia. E o peor de todo é que cada tres por catro na radio e tamén na televisión fan unha publicidade na que a xente sae moi contenta de facer tratos con eles. Será que me viron cara de tonto a min en concreto. Pois agora penso seguir co Opel ate que pete.

 

Ben, quiteime o malhumor no Troc, onde merquei unha Grundig de 28 pulgadas por 25 euros, con mando a distancia universal. A verdade é que a televisión non a precisaba moito pero é o mando si para facer traballar a outra tele que tiña na casa e que no servizo técnico custaba corenta e oito euros.

 

image.png

© Miguel Pasquau.es