Paradoxos do sistema capitalista

A perversión do Sistema Capitalista ven a fundamentarse nesa necesidade de consumo desaforado que manteña os niveis de produción sempre in crescendo, ben pola vía da cantidade ben encarecendo os prezos de venda. Unha roda implacable que provoca a depreciación acelerada de bens aínda cun ciclo de vida por diante ate extremos incomprensibles para unha categoría de cidadáns alleos ao ruxe ruxe do mercado.

A semana pasada, animado pola publicidade, acudín a unha empresa que manifesta pagar moi ben os coches usados. O probador quedou marabillado coa suavidade de marcha, a potencia e a ausencia de ruídos do meu Opel Astra, 1.6, gasolina, dezaseis válvulas, aire acondicionado, 4 airbags., servodirección, abs., cristais tintados, de vinte anos e con 280.000 kilómetros percorridos sen un só sobresalto aparte de algún pinchazo. A verdade e que o coche está moi coidado, durme en garaxe e a chapa, con pintura metalizada, está impoluta. Levei tamén o libro de mantemento. Xustamente había tres meses que lle cambiara a correa de distribución, as rodas, perfectas, a batería de 90 amperios tiña un ano, posta a punto completa antes da ITV, que pasou sen sequera un leve fallo, ademais de contar con algún extra: volante de coiro, lámpadas de 100 wts. con relés, sistema de mans ceibes instalado, tomtom… O empregado quedou de chamarme ao día seguinte co calculo do valor do coche e oferta, todo  centralizado en Madrid.

Ao día seguinte recibín a oferta: ¡20 euros!

 

  • O qué? Non era de balde a tasación.
  • Non esta a entenderme. Vinte euros e a oferta da nosa empresa polo seu coche.
  • Desculpe, é unha broma?
  • Non, é o que podemos darlle. Pense que o seu coche ten moitos anos e non é doado atopar un comprador.
  • Pero vostede xa viu que o coche está moi ben coidado. Sempre haberá un tipo de cliente que quere un coche para andar por casa coa mínima inversión. E mais neste caso, que o Opel está mesmo preparado para viaxar lonxe. Pero claro, vinte euros! So as rodas xa valen douscentos, e a batería cen. Iso sen falar dos faros, os amortiguadores, noviños tamén.
  • Nos non vivimos do despezamento. Para iso léveo a un chatarreiro.
  • Cen euros danme sen velo tan sequera! Xa os chamei.

 

Estaba tan indignado como estupefacto. Púxenme a outras cousas  nos días que seguiron ate que recibín unha chamada:

 

  • Son o comercial de “Tangamostucoche.com”. É para dicirlle que se nos entrega o Opel hoxe, pagámoslle os vinte euros de contado, sen papeis nin esperas.
  • Mire señor, teño moita xente a quen regalárllelo. Antes de vendelo por vinte euros mesmo prefiro queimalo. E faga o favor de non chamarme máis.

 

Aquel tipo e aquela empresa insultaran a miña intelixencia. E o peor de todo é que cada tres por catro na radio e tamén na televisión fan unha publicidade na que a xente sae moi contenta de facer tratos con eles. Será que me viron cara de tonto a min en concreto. Pois agora penso seguir co Opel ate que pete.

 

Ben, quiteime o malhumor no Troc, onde merquei unha Grundig de 28 pulgadas por 25 euros, con mando a distancia universal. A verdade é que a televisión non a precisaba moito pero é o mando si para facer traballar a outra tele que tiña na casa e que no servizo técnico custaba corenta e oito euros.

 

image.png

© Miguel Pasquau.es

O ruído innecesario de Pablo Casado

De supeto Pablo Casado, que lle dera as costas a Rajoy e a Feijoo para abrazar somentes ao seu mentor, Aznar, durante o desenvolvemento de toda a súa estratexia electoral nas pasadas Xerais, da un xiro de cento oitenta graos e reforza a súa intención declarada de recuperar a moderación e o Centrodereita coa acollida na campaña das municipais dunha participación máis notoria do Marianismo. Todo ilo nun status mediático que proclama que Aznar está catalogado internacionalmente polos politólogos de máis prestixio como un xestor mediocre que tivo o vento a favor grazas ao prezo do petróleo favorable -o factor historicamente máis pesado na marcha de economía española- e a unha implementación dunha política expansionista do ladrillo, mediando una liberalización do solo abusiva, que contribuiría ao estalido posterior da burbulla.

Todo o ruido que agora fai Casado e o PP tentando atopar primeiro e comunicar despois o seu verdadeiro ADN, para que a nova división da dereita non amole os intereses do partido, e, de certo, superfluo e innecesario, como tamén o dos seus correlixionarios de Cidadáns, por canto, logo dos resultados electorais, o PSOE está en condicións de afianzar as políticas sociais que se esperan dun partido de esquerdas cun historial de loita a favor do Estado de benestar, aínda a pesar de certas lagoas nese senso durante o segundo mandato de Felipe González.

Todo o ruido que fan Pablo Casado, Maíllo, Rajoy, Feijoo -Maroto e Teodoro enmudeceron-, toda a algarabía de Rivera, non pode distraer ao PSOE da liña trazada polos venres sociais, co apoyo de Podemos, PNV e Esquerra, para seguir co impulso lexislativo que leve a progresar na recuperación da dignidade da gran clase media que foi sacrificada polos conservadores en aras a cadrar as cifras macroeconómica e privilexiar diante de todo as contas de resultados das grandes empresas.

As enquisas son teimudas: o “problema catalán” empeza a ser menos problema cando se sustitúe a aplicación do 155 polo diálogo institucional, cando se troca a expresión do nacionalismo excluínte centralista, chamando a reprimir aos que “quieren romper España”, polo análise da cuestión nunha mesa de confrontación das ideas e búsqueda de consenso.

O ruído innecesario máis ca nunca da dereita, alimentado polos periodismo amarelo.

Que nos deixen facer! Que nos deixen traballar, arreo, a diario, nos nosos pobos, con menos medios dos que nos corresponden por lei, mais multiplicando o valor dos recursos! Porque aínda queren, desde os gabinetes de comunicación dos grandes partidos coa amplificación dos mass media, que caigamos na trampa e fagamos de correa de transmisión do seu obxectivo de extrapolación dos resultados das eleccións xerais ás municipais.

Pero as cousas non funcionan así. A xente do común, nas súas parroquias, nos concellos, valora a resposta ás demandas de calidade de vida no planeamento urbanístico, no acceso á vivenda, na disposición de infraestructuras e servizos na parte que corresponde ao goberno local. Nese punto, os feitos son teimudos. Oleiros, o universo verde no golfo ártabro, é unha illa no caos da mancomunidade. Unha area na que somos distintos e singulares. Pero non é só un lema. Ningún outro concello da area metropolitana dispón dun Plan de Urbanismo. Nos disfrutamos dun clima de sosego por un crecemento ordenado, en baixa densidade, froito da necesaria rebelión fronte aos intereses espurios dos promotores no tardofranquismo. Cruzar a ponte da Pasaxe e entrar nun mundo diametralmente oposto ao circundante. E iso ímolo manter, porque non imos defraudar xamais o proxecto de futuro -xa presente- dos nosos fillos.

Alternativa dos veciños, distintos e singulares!